last one

nog wat van mijn favorieten om de wereld in te gooien:

nuit noire (fenomenaal prachtig – belgische! – film, op kafkaiaanse wijze en voor de david lynch fans)

avalon (voor eeuwigdurende fantasie en uitzonderlijk mooie beelden)

edgar allen poe (voor zijn donkere, melancholisch trieste verwoordingen)

the shining (op allerlei vlakken inspiratie, prach-tig-e film met favoriete twin-scène)

josé gonzales covers

ben frost (voor zijn diepgaande geluiden en meeslepende gedachten)

twin peaks (geen uitleg nodig)

(yes baby!)

algemeen geweten en vandaag nog maar eens bewezen: deeg is lekkerder dan de cake op zich. eigenlijk is dat met veel dingen zo; het eindresultaat die eerder teleurstellend is in vergelijking met de weg daarnaartoe. omdat de verwachtingen zo hoog liggen en van die dingen. maar met grafisch werk is dat dan weer helemaal anders vind ik; meestal is het eindresultaat iets waar je dan met voorzichtige vingers over kan aaien als ware het een super kwetsbaar porselein potje van je overgrootmoeder die met ingehouden adem staat te gluren. omdat je dan echt alles op papier ziet. omdat het dan iets tastbaar is, iets wat bestaat. ja, ik kan daar toch wel van genieten. tenminste, als het iets geworden is was je ervan verwacht had. anders gaat het terug de oven in.

dan toch maar design alstublieft

wat gebeurt er als je een lijstje terugvindt met wat je als jong ding allemaal wou worden? creativiteit ten top, maar geen grafische vormgeving, helaas. dat was iets wat pas later kwam. wat ik wél zag zitten: privé-detectieve, disney-film-maker, piraat, koninklijke marine (klinkt al logischer dan het vorige), paracommando (geloof het of niet, dat was een woord van op de teevee en ik was wellicht reeds jong feministisch aangelegd en wou één van de weinige vrouwen in het leger worden tot ik besefte dat ik nog geen tien meter ver lopen kon), schrijfster, oorlogsjournaliste (na het lezen/zien van rudy vranckx), wasmiddelreclames verbeteren (echt!), fotografe, mode-ontwerpster, eventmanager (‘leuke dingen organiseren’, dat heb ik proberen te vertalen naar iets reëel), en tot slot cafébazin. bekijk het zo; ik ben nog maar twintig. er kan nog veel gebeuren.